Poniedziałek w oktawie Wielkanocy

Niewiasty stają się pierwszymi apostołami głoszącymi prawdę o Zmartwychwstaniu. Nie płeć jest warunkiem świadectwa, ale doświadczenie Paschy. Bojaźń, radość i pośpiech - to cechy apostoła. Bojaźń nie oznacza lęku, paraliżu, wycofania się, lecz przeciwnie - szacunek i akceptację Tajemnicy; radość nie jest wesołkowatością, lecz oznaką nadziei, która już się realizuje; a pośpiech nie jest aktywizmem, lecz naglącą konsekwencją przemieniającego spotkania.

O. Andrzej Kuśmierski OP, "Oremus" kwiecień/maj 2007, s. 4

Wielka Sobota

Peccavi Domine, miserere mei. Gdziekolwiek się zwrócę, widzę niewysłowioną miłość i nie mogę się usprawiedliwić, że nie miłuję, ponieważ Ty sam, Boże i Człowieku, umiłowałeś mię nie będąc miłowanym przeze mnie; istotnie nie było mnie, a Tyś mię stworzył. Wszystko to, co pragnę miłować, znajduję w Tobie... jeśli chcę kochać Boga, mam Twoje niewysłowione Bóstwo; jeśli chcę kochać człowieka, Ty jesteś człowiekiem... jeśli pragnę kochać Pana, Ty zapłaciłeś cenę Krwi swojej, wyciągając nas z niewoli grzechu. Ty jesteś Panem, Ojcem i Bratem naszym, dzięki swej łaskawości i niezmierzonej miłości! (św. Katarzyna ze Sieny).

Wielki Piątek

Dzisiaj jest dzień postu, dzień pustki. Liturgia zaczyna się w ciszy, dyskretnie. Wszystko po to, żeby nam nic nie przeszkodziło w byciu świadkami niewypowiedzianej tajemnicy. Dzisiaj trzeba słuchać, chłonąć całym sobą to, "czego nam nigdy nie opowiadano", "pojąć coś niesłychanego". Dzisiaj trzeba zobaczyć Krzyż, jak odsłania się, jak się zbliża. Trzeba przyłożyć do niego umęczone myślami czoło i usłyszeć bardzo osobiście: "Wykonało się".

Wojciech Czwichocki OP, "Oremus" Wielki Post 2007

Wielki Czwartek Msza krzyżma

Dzisiaj gromadzi się Kościół: biskup, prezbiterium, wierni. Na progu Świętego Triduum chce odkryć obecnego w nim Ducha Świętego, bez którego nie byłby Kościołem. To dlatego błogosławi się dziś święte oleje i wspomina namaszczenia związane z sakramentami. Żebyśmy wiedzieli, że nie jesteśmy sami, że mamy Przewodnika. Duch, "który dopełnia wszelkiego uświęcenia", jest w nas. Nasiąkamy Jego obecnością, jak skóra nasiąka olejem w czasie namaszczenia.

Wojciech Czwichocki OP, "Oremus" Wielki Post 2007, s. 182

Niedziela Palmowa czyli Męki Pańskiej

Powtarzamy to każdego roku. Gałązki oliwne i gałązki cierni. Liturgia Niedzieli Palmowej ma nam pomóc w doświadczeniu kłopotliwego dysonansu albo raczej rażącego rozdarcia. Ono jest w nas, bo to my jesteśmy zdolni krzyczeć "Hosanna" i "Ukrzyżuj". Jednocześnie przyjąć i odrzucić. To rozdarcie wciąż w nas jest. Ono powinno nas dzisiaj zaboleć, żebyśmy chcieli czekać na wyzwolenie i prosili Jezusa, abyśmy "mogli pojąć naukę płynącą z Jego męki".

Wojciech Czwichocki OP, "Oremus" Wielki Post 2007, s. 160

Uroczystość św. Józefa, Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny

To musiało być dla św. Józefa doświadczenie napawające lękiem: tak nagle się zorientować, że uczestniczy się w Tajemnicy, które przerasta wszystko, co można sobie wyobrazić i pojąć. Można się przestraszyć, gdy okazuje się, jak wielkiej sprawy jest się opiekunem. To miało być zwyczajne, proste życie, ciche, bez rozgłosu i wielkich wydarzeń. A tu nagle anioł i wszystkie te komplikacje. I słowa: "Nie bój się", skierowane także do nas, gdy mamy ochotę uciec od życia, które nas przerasta.

Wojciech Czwichocki OP, "Oremus" Wielki Post 2007, s. 108

Święto św. Kazimierza, królewicza

Ci, którzy innym przewodzą, którzy mają władzę, najbardziej potrzebują cnót będących ozdobą prawdziwego chrześcijanina: pokory, mądrości, czystości, miłości, ducha modlitwy i służby. Jednak pokusy świata, na które są narażeni, łatwo niweczą szlachetne aspiracje. Św. Kazimierz, królewicz, należy do niezbyt licznego szeregu władców, którzy potrafili przejść przez ziemskie królestwo wprost do królestwa niebieskiego. Dzisiejszemu patronowi powierzamy tych, którzy nami rządzą.

Piotr Stasiński OFMCap, "Oremus" Wielki Post 2006, s. 19

Święto Katedry św. Piotra Apostoła

Niepokój towarzyszy naszemu życiu niemal bez przerwy. Wciąż znajdujemy nowe powody do zamartwiania się. "Wśród zamętu świata" poszukujemy czegoś stałego, punktu oparcia, niezachwianych przekonań, niezmiennych prawd. Święto Katedry św. Piotra Apostoła przywraca nam przedmiot naszych często nieświadomych tęsknot. "Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego" - to wyznanie wiary Księcia Apostołów warto powtarzać sobie, gdy poczujemy, że przechodzimy w życiu "przez ciemną dolinę".

O. Wojciech Czwichocki OP, "Oremus" Wielki Post - Triduum Paschalne 2007, s. 9

Wspomnienie św. Jana Bosko, prezbitera

Dzisiejszy patron, św. Jan Bosko (1815-1888), wcześnie odczytał swoje powołanie do głoszenia Ewangelii. Już jako dziecko apostołował wśród rówieśników i starszych. Zaznawszy w dzieciństwie biedy, był szczególnie wrażliwy na niedolę dzieci i młodzieży. Ponieważ potrzeby były ogromne i sam nie mógł ich zaspokoić, założył zakony salezjanów i salezjanek, których charyzmatem jest praca wychowawcza wśród dzieci i młodzieży. Jako duszpasterz zachęcał do podejmowania drogi ascezy, dostępnej dla każdego, którą jest uświęcenie się w codzienności poprzez sumienne wypełnianie obowiązków swego stanu.

Halina Świrska, "Oremus" styczeń/luty 2008, s. 126

Nie będzie mnie około 2 tygodni...idę do szpitala na kręgosłup...proszę Was o modlitwę...Teresa...

Wspomnienie św. Tomasza z Akwinu, prezbitera i doktora Kościoła

Święty Tomasz z Akwinu, żyjący w XIII wieku filozof i teolog, doktor Kościoła, swoje wielkie możliwości intelektualne i niespotykaną pracowitość oddał do dyspozycji Boga. Przekonywał, że rozum nie kłóci się z wiarą, lecz do niej prowadzi i ją wyjaśnia. Zbudował system teologii, od jego imienia nazywany tomizmem, na którym oparła się nauka Kościoła. Był przy tym bardzo pokorny. Swe przemyślenia przedstawiał nieustannie Bogu na modlitwie. Podobno gdy pisał o tajemnicy Trójcy Świętej, modlił się nieomal z głową w tabernakulum. Prośmy za jego wstawiennictwem, abyśmy umieli racjonalnie mówić o swojej wierze i bronić jej.

Halina Świrska, "Oremus" styczeń/luty 2008, s. 113

Wspomnienie świętych biskupów Tymoteusza i Tytusa

Dzień po święcie Nawrócenia św. Pawła wspominamy dwóch spośród jego uczniów i współpracowników. Posługa Tymoteusza i Tytusa to przede wszystkim dar łaski Bożej, ale także owoc nawrócenia i pracy Pawła. Z kolei oni sami pracowali nad przekazywaniem innym wiary, którą najpierw otrzymali jako dar. W dniu ich wspomnienia prośmy o gorliwość w ewangelizacji dla wszystkich wierzących, a szczególnie dla tych, którzy pełnią w Kościele posługę pasterską.

ks. Maciej Zachara MIC, "Oremus" styczeń 2007, s. 104

Święto Nawrócenia św. Pawła Apostoła

Nie zdajemy sobie sprawy z tego, jak wiele zależy od głębokiego nawrócenia jednego człowieka. Ten, kto oddaje się bez reszty na służbę Bogu, ma nieprawdopodobną siłę oddziaływania. Sam Paweł nie mógł przypuszczać, jak ważną postacią się stanie dla całego Kościoła i że kilkanaście spośród jego listów adresowanych do różnych Kościołów lub osób zostanie zaliczonych do kanonu Pisma Świętego. Jego nawrócenie było ważne także ze względu na nas i na naszą wiarę. Nie powinniśmy myśleć, że nasze nawrócenie jest czymś mało ważnym i jest tylko naszą prywatną sprawą. W Kościele wszyscy jesteśmy nawzajem od siebie zależni. Nasze nawrócenie to kwestia życia i śmierci nie tylko nas samych, ale także innych ludzi.

ks. Maciej Zachara MIC, "Oremus" styczeń 2007, s. 98

Wspomnienie św. Franciszka Salezego, biskupa i doktora Kościoła

Św. Franciszek Salezy (1567-1622) pełnił posługę pasterską w trudnym czasie po reformacji i podziale Kościoła na Zachodzie. Widział konieczność odpowiedniej formacji wiary, adekwatnej dla ludzi świeckich. Jako biskup Genewy, poświęcał czas wizytowaniu całej diecezji, nauczaniu, udzielaniu sakramentów, nawiązywał także bezpośrednie kontakty z wiernymi. Świadomy zagrożeń wynikających z religijnej ignorancji, popierał rozwój nauki chrześcijańskiej. Św. Franciszek jest wzorem pasterza oddanego powierzonym jego trosce wiernym.

ks. Maciej Zachara MIC, "Oremus" styczeń 2007, s. 95

Wspomnienie św. Agnieszki, dziewicy i męczennicy

Święta Agnieszka w wieku 12 lat poniosła śmierć męczeńską podczas prześladowania chrześcijan w Rzymie około 305 roku. Jak napisał o niej św. Ambroży: "Nie wie jeszcze, co znaczy umierać, ale jest na śmierć gotowa". Posłuszna i uległa woli Bożej, była przygotowana na spotkanie z Oblubieńcem, który ją wybrał i któremu dochowała wierności. Dzień męczeństwa stał się dla niej dniem prawdziwych zaślubin z Umiłowanym jej duszy.

Halina Świrska, "Oremus" styczeń/luty 2008, s. 83

Wspomnienie św. Józefa Sebastiana Pelczara, biskupa

Święty Józef Sebastian Pelczar (1842-1924) prowadził niezwykle aktywne życie, a ponieważ podporządkował je Bogu, przyniosło ono liczne owoce. W trosce o zagrożone moralnie dziewczęta, a także o chorych i ubogich założył Zgromadzenie Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego. Jako biskup przemyski był wzorem gorliwości apostolskiej, z wielką troską zabiegał o podniesienie poziomu wiedzy duchowieństwa i wiernych. Nigdy nie tracił czasu, wiele się modlił, każdą chwilę poświęcając na chwałę Bożą i zbawienie dusz. Także my nie traćmy czasu, lecz wszystkie sprawy przedstawiajmy Bogu na modlitwie, a nasze wysiłki nie pozostaną daremne.

Halina Świrska, "Oremus" styczeń/luty 2008, s. 75

Wspomnienie św. Antoniego, opata

Św. Antoni żył w latach ok. 250-356 w Egipcie. W młodości usłyszał odczytywane w kościele słowa Ewangelii: "Idź, sprzedaj, co posiadasz, rozdaj ubogim, i chodź za Mną", jako skierowane osobiście do siebie. Sprzedał cały majątek i do końca życia prowadził na pustyni egipskiej życie wypełnione modlitwą, ascezą i pracą fizyczną. Pociągnął za sobą bardzo wielu naśladowców. Będąc eremitą, Antoni nie stał się bynajmniej obojętny na innych - dwukrotnie opuścił pustynię, aby w trudnych chwilach prześladowań (na początku IV w.) i zagrażającego jedności Kościoła kryzysu ariańskiego (po 320 r.) towarzyszyć swoim braciom w wierze w Aleksandrii. Św. Antoni jest wzorem radykalnego słuchania słowa Bożego oraz przykładem pokazującym, że żyjąc autentycznie Bogiem, można pociągnąć za sobą innych.

ks. Maciej Zachara MIC, "Oremus" styczeń 2007, s. 67

Niedziela Chrztu Pańskiego

Wydarzenie chrztu Jezusa w Jordanie kończyło czas Jego życia ukrytego i otwierało okres działalności publicznej. Dzisiejsze liturgiczne święto zwieńcza także okres Narodzenia Pańskiego. Główna treść tego okresu to prawda o Synu Bożym, który stał się człowiekiem, abyśmy my mogli stać się dziećmi Bożymi, co dokonuje się przez wiarę i chrzest. Chrzest Jezusa kieruje naszą uwagę na nasz własny chrzest. Także do nas, jako przybranych dzieci Ojca, skierowane są słowa: Tyś jest mój syn umiłowany... córka umiłowana... Chociaż liturgiczny czas Narodzenia Pańskiego dobiega już końca, duch tego okresu - wzrost w darze Bożego dziecięctwa - ma w nas pozostać na stałe.

ks. Maciej Zachara MIC, "Oremus" styczeń 2007, s. 32

Uroczystość Objawienia Pańskiego

Wszystkie ludy ziemi oddadzą Ci pokłon, o Panie, i wszystkie narody będą Ci służyły (Ps 72, 11)

"Ujrzeliśmy gwiazdę Jego na Wschodzie i przybyliśmy złożyć pokłon Panu". Oto jak śpiew przed ewangelią dzisiejszej Mszy św. streszcza zachowanie się mędrców. Ujrzeć gwiazdę i udać się w drogę - to jedno i to samo. Mędrcy nie wątpili. Ich wiara była mocna, pewna, jakby z jednego bloku. Nie zawahali się wobec trudów dalekiej podróży, bo serca ich były wielkoduszne. Nie odkładali podróży na kiedy indziej, bo dusze ich były gotowe.

Również i na widnokręgu każdego wierzącego zjawia się często gwiazda, a jest nią wewnętrzne natchnienie Boże, które wzywa do wielkodusznego czynu, do oderwania się, do życia w ściślejszym zjednoczeniu z Panem. Trzeba iść za tą gwiazdą z wiarą, wielkodusznością i gotowością mędrców. Wówczas na pewno poprowadzi nas ona na spotkanie z Bogiem, pozwoli znaleźć Tego, którego serce szuka ze szczerą miłością.

Wspomnienie św. Bazylego Wielkiego i Grzegorza z Nazjanzu, biskupów i doktorów Kościoła

Św. Bazyli (zm. 379) i św. Grzegorz z Nazjanzu (zm. ok. 390) doznają szczególnej czci na Wschodzie, jednakże obaj należą do największych teologów niepodzielonego Kościoła Wschodu i Zachodu. Żyli i działali w okresie dla Kościoła bardzo trudnym, musieli przeciwstawiać się bardzo groźnej herezji ariańskiej, negującej równość Syna Bożego wobec Ojca. Nie tylko wytrwali w otrzymanej wierze, nie dając się zwodzić ówczesnym fałszywym nauczycielom, ale także przyczynili się do przezwyciężenia kryzysu i wypracowania odpowiednich formuł wiary. Również dzisiaj nie brak zagrożeń dla jedności Kościoła, dlatego obaj patronowie dzisiejszego dnia są dla nas orędownikami oraz wzorem wytrwania w wierze.

ks. Maciej Zachara MIC, "Oremus" styczeń 2007, s. 8-9

Uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki, Maryi

Dzisiejszy dzień kończy oktawę Narodzenia Pańskiego, a jednocześnie otwiera kolejny rok kalendarzowy. Ponadto w tym dniu Kościół w szczególny sposób czci Maryję w tajemnicy Jej Bożego macierzyństwa, czyli w tajemnicy Syna Bożego, który mocą Ducha Świętego z Niej przyjął ludzie ciało, abyśmy my mogli stać się dziećmi Boga. Kiedy więc składamy sobie dzisiaj życzenia noworoczne, a sama liturgia podpowiada nam najlepszą możliwą treść tych życzeń. Obyśmy wzrastali nieustannie w darze Bożego dziecięctwa, oby mieszkał w nas zawsze ten Duch, w którym możemy wołać "Abba, Ojcze". Obyśmy w całym naszym życiu rozpoznawali zwrócone ku nam łaskawe oblicze Ojca i mieli w sobie Jego pokój.

ks. Maciej Zachara MIC, "Oremus" styczeń 2007, s. 4