Święto św. Andrzeja Boboli, kapłana i męczennika

Św. Andrzej Bobola (1591-1657) był jezuitą, przełożonym w licznych domach, dyrektorem kolegium, i wreszcie kaznodzieją ludowym na Polesiu (Białoruś), gdzie pracował wśród ludności katolickiej i prawosławnej. Splot okoliczności: sytuacji politycznej, uprzedzeń antypolskich i antykatolickich, doprowadził do jego męczeńskiej śmierci w Janowie. Został kanonizowany w 1938 roku. Jego śmierć pozostaje dla nas bolesnym wołaniem o jedność Kościoła. Warto dziś zadać sobie pytanie, jak tę jedność rozumiemy i czy naprawdę nam na niej zależy? Będzie ona możliwa tylko wtedy, gdy wrócimy do Chrystusa, gdy nasze życie będzie świadectwem szukania Jego samego i życia Jego nauką. To jest największa przeszkoda na drodze do jedności: nie teologia, nie pamięć historyczna, nie stereotypy i uprzedzenia, ale nasza niewierność Ewangelii.

Andrzej Kuśmierski OP, "Oremus" kwiecień/maj 2007, s. 157

Święto św. Macieja Apostoła

Apostołowie, wybierając św. Macieja do swego grona, posłużyli się losami. Kiedy indziej wybiera się demokratycznie albo przez nominację. Nie sposób jest istotny, ale to, by dać szansę Duchowi Świętemu. Kluczem dla Ducha Świętego jest wzajemna miłość - zachowanie nauki Chrystusa. Tam gdzie neguje się miłość, poniża godność, manipuluje człowiekiem, tam można mieć poważne wątpliwości, czy działa Duch Święty. Przestrzeń dla Ducha jest tam, gdzie obecna jest gotowość oddania życia, czyli zanegowania siebie dla drugiego człowieka. Maciej został wybrany przez Ducha, aby dać świadectwo tej miłości.

Andrzej Kuśmierski OP, "Oremus" kwiecień/maj 2007, s. 149

Wspomnienie dowolne Najświętszej Maryi Panny Fatimskiej

W Fatimie objawiła się dzieciom Matka Najświętsza. Wzywając do modlitwy, pokuty i nawrócenia, powiedziała też: "Kiedy pewnej nocy ujrzycie nieznane światło, wiedzcie, że jest to wielki znak od Boga, że zbliża się kara na świat za liczne jego zbrodnie, będzie wojna, głód, prześladowanie Kościoła i Ojca Świętego". Przyjmując z prostotą orędzie fatimskie, zachowujemy ufność w obliczu przeciwności i cierpień. Wierzymy zapewnieniu Maryi, która obiecała, że "na koniec Jej Niepokalane Serce zatriumfuje".

ks. Jarosław Januszewski, "Oremus" maj 2008, s. 69

Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego

Wniebowstąpienie oznacza nową obecność Jezusa, a nie Jego odejście. Nie wpatrujmy się w niebo. On jest tutaj, tam gdzie Go głosimy, gdzie pochylamy się nad ludzką biedą i cierpieniem. On utożsamia się z tymi, którzy są głodni i płaczą, którzy są odrzuceni i prześladowani, wykorzystywani i bici. Na Jego obecność w nich otwiera nas Duch Święty. By ją przyjąć, potrzebujemy dojrzałości wiary, zdobywanej przez podejmowanie samodzielnych wyborów między egoizmem a poświęceniem, braniem a dawaniem, przemocą a łagodnością, kłamstwem a prawdą.

Andrzej Kuśmierski OP, "Oremus" kwiecień/maj 2007, s. 171

Uroczystość św. Stanisława, biskupa i męczennika

Z podziwem dla świętości i nadzieją dla siebie patrzymy na zwycięstwo, jakie odniósł Bóg w biskupie Stanisławie (1030-1079). Żadne utrapienie, ucisk, prześladowanie, głód, nagość, niebezpieczeństwo ani jakiekolwiek inne zło nie musi nas pokonać. Dopóki tylko należymy do owczarni Chrystusa, nic nas od Niego nie oderwie. A z życia, które jest darem dla Boga i dla braci, nawet po śmierci płynie dobro dla Kościoła i narodu.

ks. Jarosław Januszewski, "Oremus" maj 2008, s. 38

Wspomnienie św. Floriana, męczennika

Niewiele wiemy o św. Florianie. Żył w III wieku, był rzymskim żołnierzem. Zapisał się w pamięci Kościoła przede wszystkim jako żołnierz Chrystusa, który nie kłaniał się bożkom, lecz pozostał wierny swemu Panu, aż do męczeńskiej śmierci. Wierność Bogu i sobie, do końca - oto na czym polega prawdziwe męstwo, odwaga i honor.
Marek Rojszyk OP, "Oremus" kwiecień/maj 2006, s. 74-75

Uroczystość Najświętszej Maryi Panny, Królowej Polski, Patronki Polski

Maryja wyniesiona, Maryja Królowa - to Ta, która ukazuje swojego Syna, Ta, która skrywa się za Słowem, Ta, która to Słowo nieustannie kontempluje, Ta, która jest przy cierpiącym. Niekiedy fałszujemy obraz Maryi, Królowej, kiedy przestawiamy Ją, myślimy i nauczamy o Niej wedle wzoru królowania zaczerpniętego z tradycji narodowej, monarchicznej, czysto ziemskiej. Ona, jak i Jej Syn nie ustanawiali porządku doczesnego i nie kierowali się tym stylem myślenia. Królestwo Boże nie jest z tego świata.

Andrzej Kuśmierski OP, "Oremus" kwiecień/maj 2007, s. 104-105

Wspomnienie św. Atanazego, biskupa i doktora Kościoła

Św. Atanazy (295-373) pochodził z Aleksandrii. Młodość spędził na pustynnym odosobnieniu, gdzie jego mistrzem był św. Antoni Pustelnik. Uczestniczył w Soborze Nicejskim i czynnie sprzeciwiał się herezji ariańskiej. Jako biskup Aleksandrii, nadal nieugięcie bronił prawd wiary, przez co był wielokrotnie wydalany ze swojej diecezji. W sumie spędził kilkanaście lat na wygnaniu. Bronił współistotności Słowa Bożego - Logosu z Bogiem Ojcem i boskości Ducha Świętego. W swoich pismach pozostawił podwaliny teologiczne życia pustelniczego.

Andrzej Kuśmierski OP, "Oremus" kwiecień/maj 2007, s. 101

Wspomnienie dowolne św. Józefa, rzemieślnika

Św. Józef zajmował się szeroko pojętym rzemiosłem, być może parał się pracą w drewnie, w kamieniu, w metalu, być może dokonywał drobnych napraw. W ówczesnej kulturze na Józefie spoczywał obowiązek zapewnienia bytu rodzinie. Praca według Pisma Świętego jest zadaniem człowieka, a nie jego przekleństwem. Jan Paweł II w swojej encyklice "Laborem exercens" podkreśla humanizujący wymiar pracy, przez którą człowiek staje się bardziej człowiekiem.

Andrzej Kuśmierski OP, "Oremus" kwiecień/maj 2007, s. 97

Święto św. Katarzyny Sieneńskiej, dziewicy i doktora Kościoła, patronki Europy

Św. Katarzyna niewątpliwie należy do grona obdarzonych Boskim objawieniem prostaczków, o których mówi Jezus w dzisiejszej Ewangelii. Po ludzku wydaje się niemożliwe, aby dzieło, jakiego dokonała, pomieścić w trzydziestu trzech latach życia niewykształconej kobiety. Prowadziła korespondencję z papieżami i wielkimi tego świata. Całe godziny spędzała na modlitwie. Sam Chrystus wybrał ją na swą oblubienicę i obdarzył wieloma mistycznymi łaskami. Umarła z wyczerpania 29 kwietnia 1380 roku. Papież Paweł VI ogłosił ją doktorem Kościoła, a Jan Paweł II współpatronką Europy.

Ks. Michał Kozak MIC, "Oremus" kwiecień 2010, s. 99

Święto św. Marka Ewangelisty

Przyjmuje się, że św. Marek jest autorem najstarszej Ewangelii, w której pragnie przedstawić Jezusa historycznego i ukazać Jego drogę do Jerozolimy w perspektywie teologicznej. Zachęca słuchacza do tej wędrówki. Wędrówka ta jest nieustannym odkrywaniem Jezusa, który wydaje się być znany i jednoczenie pozostaje dla nas niezrozumiały. Św. Marek daje nam również świadectwo, że jesteśmy zaproszeni, aby uznać i przyjąć prawdę, że Bogu zależy na nas, że nie zostawia nas w naszym cierpieniu, że nie cieszy się z naszych upadków.

O. Andrzej Kuśmierski OP, "Oremus" kwiecień/maj 2007, s. 68

Uroczystość św. Wojciecha, biskupa i męczennika

"Kto we łzach sieje, żąć będzie w radości" - zaśpiewamy dzisiaj w refrenie psalmu responsoryjnego. Schyłek pierwszego tysiąclecia, kiedy urodził się i żył św. Wojciech, był czasem zasiewu chrześcijaństwa na naszych ziemiach. Ziarno wiary rzadko wschodzi bez łez i krwi. Nie brakło ich także w życiu patrona Polski, za którego dziękujemy dziś Bogu. Zabito mu bliskich. Niejeden raz z powodu trudności i zagrożenia musiał opuszczać swe biskupstwo w Pradze. Wreszcie poniósł śmierć męczeńską, niosąc wiarę do krainy Prusów. Był dobrym ziarnem rzuconym w naszą ziemię, które obumarło i przynosi owoc aż po dzień dzisiejszy.

Ks. Michał Kozak MIC, "Oremus" kwiecień 2010, s. 72

Uroczystość Zwiastowania Pańskiego

"To, co Ewa straciła przez niewierność, Maryja odzyskała przez wiarę." Grzech pierworodny miał swoje korzenie w nieufności, podejrzliwości względem Stwórcy, którą udało się Złemu zasiać w sercu Adama i Ewy. Maryja swoją decyzją całkowitego zaufania Bogu przezwyciężyła tę nieufność i przywróciła nam nadzieję zjednoczenia z Bogiem. Potrzebujemy tej maryjnej odwagi wiary. Bo każdy nasz grzech jest zazwyczaj sygnałem, że słabnie nasze zaufanie do Boga, że - choć na chwilę - decydujemy się zaufać zwodzicielowi, który jest "mistrzem podejrzeń".

o. Przemysław Ciesielski OP, "Oremus" marzec/kwiecień 2008, s. 31

II niedziela wielkanocna, czyli Miłosierdzia Bożego

- Wielbię Cię, mój Boże, z apostołem Tomaszem. Ponieważ zgrzeszyłem jak on niedowiarstwem, teraz uwielbiam Cię jeszcze goręcej... "Pan mój i Bóg mój" (J 20, 25), mój Bóg i moje Wszystko. Ciebie, i nikogo innego jak tylko Ciebie powinienem pragnąć.

 
Tomasz zbliżył się, by dotknąć Twoich najświętszych ran. Przyjdzie kiedyś dzień, w którym również i ja będę mógł prawdziwie i widzialnie pochylić się i ucałować je. Co za cudowny to będzie dzień, w którym wolny od wszelkiej, choćby najmniejszej nieczystości i grzechu będę mógł zbliżyć się do Boga-Człowieka królującego na tronie chwały! Będzie to wspaniały świt, gdy odpokutowawszy moje winy, własnymi oczami po raz pierwszy zobaczę Twoje oblicze; kiedy będę mógł spoglądać bez obawy na Twoje oczy i usta, klęcząc całować Twoje stopy pełen radości i rzucić się w Twoje ramiona. Jedyny prawdziwy Przyjacielu duszy mojej, już teraz chcę Cię miłować, by móc miłować Cię i potem, w ten dzień.

Sobota w oktawie Wielkanocy

Zakaz mówienia prawdy jest zawsze przestępstwem. Jest zbrodnią, która ma na celu zniewolenie, jest działaniem, które zabija. Ale trzeba postawić sobie pytanie, czy jesteśmy gotowi usłyszeć prawdę? Marii, która widziała zmartwychwstałego Pana, Apostołowie nie wierzą, dwom innym uczniom również nie dają wiary. Nie wierzą największe autorytety z grona Jezusa. Dlaczego? Może ciągle oczekują Boga na miarę swych potrzeb? Może pogrążeni są w lęku o swój los? Nawet przebywanie blisko Jezusa nie chroni automatycznie przed "uporem" serca.

O. Andrzej Kuśmierski OP, "Oremus" kwiecień/maj 2007, s. 24

Piątek w oktawie Wielkanocy

Kolejny już raz uczniowie spotykają Zmartwychwstałego i wciąż nie dociera do nich prawda tego wydarzenia. Idą łowić ryby, wracają do swoich zwykłych zajęć, nie wiedzą, co dalej. Może i do nas elementarne prawdy o Bogu miłości docierają powoli? Może to, co mimowolnie mijamy, przeoczamy, jest tak naprawdę fundamentem naszego istnienia? Jezus niczego nie przyspiesza, daje nam czas, aż z głębi serca zawołamy: "To jest Pan!". Pierwsze wyznanie wiary, które ma moc odmienić nasze życie.

O. Andrzej Kuśmierski OP, "Oremus" kwiecień/maj 2007, s. 20

Czwartek w oktawie Wielkanocy

Dopiero w świetle Zmartwychwstania uczniowie rozumieją Pisma. W świetle Ewangelii synoptycznych widać, że Apostołowie i ci, którzy szli za Jezusem, nie pojmowali Jego nauki. Mając fałszywe wyobrażenia o Jego misji, oczekiwali królestwa ziemskiego i przywilejów. Śmierć i wyniesienie Jezusa rozbijają nasze fałszywe oczekiwania, ogołacają nas i czynią bezradnymi. Wtedy okazuje się, że działa sam Bóg - nie nasza pobożność, moc czy gorliwość, ale Jego bezwarunkowa miłość, która niesie odpuszczenie grzechów wszystkim ludziom.

O. Andrzej Kuśmierski OP, "Oremus" kwiecień/maj 2007, s. 16

Środa w oktawie Wielkanocy

Tylko przez namacalne dotknięcie śmierci i zmartwychwstania Jezusa Apostołowie stają się prawdziwymi świadkami. A nawet więcej: w swoich gestach i słowach stają się ikoną żywego i działającego Chrystusa. Dlatego też, mocą Ducha Świętego, dokonują takich samych cudów jak Jezus. Rozpoznanie Chrystusa jest kluczem do zrozumienia samego siebie - swojej tożsamości jako chrześcijanina, co prowadzi ku świadectwu. Każdemu z nas Bóg daje doświadczenie swojej wyzwalającej miłości i czyni nas jej świadkami.

O. Andrzej Kuśmierski OP, "Oremus" kwiecień/maj 2007, s. 12

Wtorek w oktawie Wielkanocy

Przez tajemnicę Zmartwychwstania Bóg "uwierzytelnia" całe dzieło swojego Syna. "Szok" Zmartwychwstania otwiera uczniom oczy, przynosi im zrozumienie tego, o czym Jezus mówił im wcześniej; daje im siłę i legitymizuje ich misję głoszenia. Jezus - od tego "momentu" Pan i Mesjasz - staje się drogą wyzwolenia, nadzieją zwróconą ku przyszłości. Maria, która chce zatrzymać przeszłość swojej miłości i wspomnień, zostaje posłana do uczniów, aby im oznajmić, że Pan zmartwychwstał, że Bóg jest naszym Ojcem, naszym przeznaczeniem i spełnieniem.

O. Andrzej Kuśmierski OP, "Oremus" kwiecień/maj 2007, s. 8

Poniedziałek w oktawie Wielkanocy

Niewiasty stają się pierwszymi apostołami głoszącymi prawdę o Zmartwychwstaniu. Nie płeć jest warunkiem świadectwa, ale doświadczenie Paschy. Bojaźń, radość i pośpiech - to cechy apostoła. Bojaźń nie oznacza lęku, paraliżu, wycofania się, lecz przeciwnie - szacunek i akceptację Tajemnicy; radość nie jest wesołkowatością, lecz oznaką nadziei, która już się realizuje; a pośpiech nie jest aktywizmem, lecz naglącą konsekwencją przemieniającego spotkania.

O. Andrzej Kuśmierski OP, "Oremus" kwiecień/maj 2007, s. 4