Uroczystość św. Stanisława, biskupa i męczennika

Z podziwem dla świętości i nadzieją dla siebie patrzymy na zwycięstwo, jakie odniósł Bóg w biskupie Stanisławie (1030-1079). Żadne utrapienie, ucisk, prześladowanie, głód, nagość, niebezpieczeństwo ani jakiekolwiek inne zło nie musi nas pokonać. Dopóki tylko należymy do owczarni Chrystusa, nic nas od Niego nie oderwie. A z życia, które jest darem dla Boga i dla braci, nawet po śmierci płynie dobro dla Kościoła i narodu.

ks. Jarosław Januszewski, "Oremus" maj 2008, s. 38

Święto świętych Apostołów Filipa i Jakuba

Wspominając Apostołów, wpatrujemy się w ich wzór i chcemy w ich postaciach odnaleźć siebie. Niepewność Filipa, jego prosta, być może niezbyt fortunna prośba: "Pokaż nam Ojca" - prowokuje Jezusa do objawienia swojej tożsamości. Jakub, krewny Jezusa, pierwszy biskup Jerozolimy - uczy słowem i przykładem prawdziwej wiary, która wpływa na uczynki, kształtuje styl życia. Obaj przyciągnięci miłością Chrystusa, zmagając się z własną słabością, coraz bardziej Go poznawali, by potem przyprowadzić do Niego innych, a wreszcie zaświadczyć o Nim męczeńską śmiercią.

ks. Jarosław Januszewski, "Oremus" maj 2008, s. 31

Uroczystość Najświętszej Maryi Panny, Królowej Polski, Patronki Polski

Maryja była obecna w życiu Jezusa w sposób delikatny i pokorny. Jej matczyne serce towarzyszyło Mu zawsze. Nazaret, Betlejem, Kana, Kalwaria - to najbardziej charakterystyczne miejsca, gdzie wraz z Synem była Jego Matka. W taki sam sposób - delikatnie i pokornie - jest obecna w życiu Kościoła, także tego na polskiej ziemi. Nazywamy Ją Królową i jest nią rzeczywiście. Nade wszystko jednak pragnie być Matką, która nie narzucając się, towarzyszy swoim dzieciom na wszystkich drogach ich życia.

o. Jakub Kruczek OP, "Oremus" kwiecień/maj 2003, s. 58-59

Uroczystość św. Wojciecha, biskupa i męczennika, patrona Polski

Patrząc po ludzku, św. Wojciechowi (956-997) niewiele się w życiu udało. Ani biskupstwo, z którego musiał uchodzić, ani życie mnisze, z którego musiał zrezygnować w posłuszeństwie papieżowi, ani nawet wyprawa misyjna do Prus, bo został zamordowany na samym jej początku. We wszystkim jednak, co robił, starał się być świadkiem Chrystusa zmartwychwstałego. I dlatego udało mu się przynajmniej jedno: stał się "ziarnem pszenicy, które obumarło i przyniosło obfity plon". Jest nielicznym spośród świętych tak szybko wyniesionych na ołtarze - kanonizowano go dwa lata po jego śmierci.

O. Przemysław Ciesielski OP, "Oremus" marzec/kwiecień 2008, s. 123-124

Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego

Do grobu idą kobiety ze swoją miłością, z ostatnimi gestami wobec ciała Zmarłego. Ale grób jest pusty. Przerażone, już nie idą, ale biegną do uczniów, opowiedzieć o tym, co zobaczyły. Potem biegną uczniowie i też stają wobec tajemnicy pustego grobu. Ktoś słusznie zauważył, że od momentu Zmartwychwstania Kościół nabiera nowej prędkości. A wydarzenie paschalne całkowicie nas zmienia.

O. Tomasz Zamorski OP, "Oremus" Wielki Post i Triduum Paschalne 2008, s. 242

Uroczystość Zwiastowania Pańskiego

Z wielkopostnego wyciszenia wchodzimy w radosne uwielbienie Boga, który przeprowadza swój zbawczy zamysł w dialogu z człowiekiem. Maryja z Nazaretu nie jest postawiona przed faktem dokonanym. Na przekazane Jej słowo, które zwiastuje narodzenie się Syna Bożego pośród ludzi, daje odpowiedź wiary. Przyjmuje wolę Boga, oddaje się Mu, aby mogły wypełnić się Jego plany. Odwieczne Słowo staje się ciałem. W Służebnicy Pańskiej poczyna się Jezus - Sługa, Odkupiciel świata.

Anna Foltańska, "Oremus" Wielki Post 2010, s. 146

Uroczystość św. Józefa, Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny

Dobrze jest zobaczyć Józefa u boku Maryi, dobrze jest pomyśleć, że zaopiekował się Nią i Jej Synem, że uwierzył Bogu, który krzyżuje ludzkie plany. Dobrze jest uczyć się od Niego dyskrecji, służby, ojcostwa. Jeżeli bowiem Jezus stał się tak pięknym człowiekiem, to stało się to w domu Józefa. Józef zaś uczył się od Jezusa, jak wierzyć.

O. Tomasz Zamorski OP, "Oremus" Wielki Post 2008, s. 162

Popielec

Potrzebujemy znaku prostego jak posypanie głowy popiołem, bo jesteśmy z ziemi - ziemscy, ale też jesteśmy z nieba - boscy, a więc otwarci na łaskę. Dlatego przez ten znak czujemy się zaproszeni do zmiany. A ta się wyraża w modlitwie, cichej i prawdziwej, tej w "izdebce". W poście, a więc w doświadczaniu braku, który prowadzi do zdania się na Boga. W jałmużnie, czyli miłości, która jest dawaniem. "Oto teraz czas zbawienia", oto czas, w którym "Bóg zmiłował się nad swoim ludem".

O. Tomasz Zamorski OP, "Oremus" Wielki Post 2008, s. 4

Święto św. Kazimierza, królewicza

Ci, którzy innym przewodzą, którzy mają władzę, najbardziej potrzebują cnót będących ozdobą prawdziwego chrześcijanina: pokory, mądrości, czystości, miłości, ducha modlitwy i służby. Jednak pokusy świata, na które są narażeni, łatwo niweczą szlachetne aspiracje. Św. Kazimierz, królewicz, należy do niezbyt licznego szeregu władców, którzy potrafili przejść przez ziemskie królestwo wprost do królestwa niebieskiego. Dzisiejszemu patronowi powierzajmy tych, którzy nami rządzą.

O. Piotr Stasiński OFMCap, "Oremus" Wielki Post 2006, s. 18-19

Wspomnienie św. Scholastyki, dziewicy

Św. Scholastyka (480-540), siostra bliźniaczka św. Benedykta, podobnie jak on wybrała życie dziewicze ze względu na Boga. Takie powołanie spełnia się w odosobnieniu, cichości i modlitwie. Zdumiewająca jest opowieść, wedle której Scholastyka, chcąc zatrzymać swojego brata u siebie, by móc przedłużyć czas spotkania i "świętych rozmów", modlitwą sprowadziła burzę. Św. Grzegorz Wielki, komentując tę sytuację, napisał, że skoro "Bóg jest miłością, było rzeczą zupełnie słuszną, aby więcej potrafiła ta, która więcej umiłowała".

Tomasz Zamorski OP, "Oremus" luty 2012, s. 184

Wspomnienie św. Tomasza z Akwinu, prezbitera i doktora Kościoła

Święty Tomasz z Akwinu, żyjący w XIII wieku filozof i teolog, doktor Kościoła, swoje wielkie możliwości intelektualne i niespotykaną pracowitość oddał do dyspozycji Boga. Przekonywał, że rozum nie kłóci się z wiarą, lecz do niej prowadzi i ją wyjaśnia. Zbudował system teologii, od jego imienia nazywany tomizmem, na którym oparła się nauka Kościoła. Był przy tym bardzo pokorny. Swe przemyślenia przedstawiał nieustannie Bogu na modlitwie. Podobno gdy pisał o tajemnicy Trójcy Świętej, modlił się nieomal z głową w tabernakulum. Prośmy za jego wstawiennictwem, abyśmy umieli racjonalnie mówić o swojej wierze i bronić jej.

Halina Świrska, "Oremus" styczeń 2008, s. 113

Wspomnienie bł. Jerzego Matulewicza, biskupa

Bł. Jerzy Matulewicz, z pochodzenia Litwin, związał się z polską kulturą. Był wykładowcą w seminarium kieleckim, duszpasterzem warszawskich robotników, sierot i inteligentów, reformatorem Zgromadzenia Księży Marianów, wreszcie biskupem wileńskim. Jego hasłem było: "We wszystkim szukać Boga, wszystko czynić na większą chwałę Bożą, we wszystko wnosić ducha Bożego, wszystko przepajać duchem Bożym". Na wiele sposobów dał świadectwo swej miłości do Kościoła, którą wyraził w słowach: "Mogę powiedzieć, że Kościół katolicki jest jedynie moją ojczyzną, a ja jedynie jej patriotą".

Ks. Jan Augustynowicz, "Oremus" styczeń 2006, s. 109

Święto Nawrócenia św. Pawła Apostoła

"Obyś był zimny albo gorący" (Ap 3,15). Te słowa Apokalipsy można odnieść do Apostoła Pawła, którego nawrócenie przypomina nam dzisiejsze święto. Szaweł prześladował chrześcijan z gorliwością, która płynęła z pragnienia służenia Bogu. A kiedy poznał Jezusa, całą swoją żarliwość obrócił na szerzenie nowej "drogi", stając się Apostołem Narodów. Bóg go wybrał, a Paweł, który miał serce gotowe do słuchania Pana, był Mu posłuszny. Uczestnicząc w Eucharystii, otwierajmy przed Bogiem nasze serca, aby zaszczepił w Nich gorące pragnienie służenia Jemu samemu.

Halina Świrska, "Oremus" styczeń 2008, s. 99-100

Wspomnienie św. Franciszka Salezego, biskupa i doktora Kościoła

Święty Franciszek Salezy (1567-1622), doktor Kościoła i biskup Genewy, żył w czasach, gdy napór zwolenników Kalwina odrywał wielu od Kościoła katolickiego. Franciszek nie szczędził wysiłku, by dotrzeć do prostych ludzi z alpejskich wiosek swojej diecezji i utwierdzić ich w wierze. Choć z natury był popędliwy, wyrobił w sobie niezwykłą łagodność, która przyciągała dorosłych i dzieci. Jego pisma o życiu duchowym cechuje piękny język i przejrzysty styl, tak że zaliczane są do klasyki literatury francuskiej. Wśród nich warto wymienić zwłaszcza dwa: "Filotea, czyli wprowadzenie do życia pobożnego", i "Teotym, czyli traktat o miłości Bożej", które doczekały się wielu przekładów i wydań i do dziś są cenione jako lektura duchowa.

Halina Świrska, "Oremus" styczeń 2008, s. 96

Wspomnienie św. Antoniego, opata

"Jeśli chcesz być doskonały, idź, sprzedaj, co posiadasz, rozdaj ubogim i chodź za Mną" - usłyszał pewnego dnia podczas niedzielnej Mszy świętej młody, zamożny Kopt. Te słowa poruszyły go tak głęboko, że wypełnił je dosłownie. Rozdał majątek i wyszedł na pustynię szukać Boga przez modlitwę i umartwienia. Tym młodzieńcem był św. Antoni Pustelnik, ojciec potężnego ruchu monastycznego, który żył na przełomie III i IV wieku. W ślad za nim podążyły na pustynię egipską tysiące ludzi pragnących prawdziwie żyć wiarą. Także my, choć żyjemy zanurzeni w zgiełku świata, jesteśmy zaproszeni do spotykania się z Bogiem na pustyni naszego życia.

Halina Świrska, "Oremus" styczeń 2008, s. 68

Uroczystość Objawienia Pańskiego

Świętujemy dziś teofanię, objawienie się Boga. Jawne staje się to, co wcześniej było ukryte. Mędrcy ze Wschodu dostrzegli gwiazdę. Nie należeli do narodu wybranego, nie znali jedynego Boga, a jednak rozpoznali dzięki ludzkiej wiedzy światło prawdy, poszli za nim i odnaleźli Zbawiciela. W mędrcach obecnych przy żłóbku widzimy przedstawicieli pogan, którzy stają się współdziedzicami i współczłonkami Ciała Chrystusa, współuczestnikami Bożej obietnicy. I my bądźmy uważni, by nie przeoczyć wśród mnóstwa codziennych spraw tego, co najważniejsze - światła Bożej łaski, która wiedzie nas ku coraz bliższej więzi z Panem.

Halina Świrska, "Oremus" styczeń 2008, s. 27

Wspomnienie świętych Bazylego Wielkiego i Grzegorza z Nazjanzu, biskupów i doktorów Kościoła

"Każdy, kto nie uznaje Syna, nie ma też i Ojca, kto zaś uznaje Syna, ten ma i Ojca" - mówi św. Jan Apostoł. Obaj wspominani dzisiaj święci - Bazyli Wielki i Grzegorz z Nazjanzu (IV w.) - stanęli w obronie prawdy o bóstwie Chrystusa przeciw herezji ariańskiej, widzącej w Jezusie tylko człowieka. Obaj żyli w Kapadocji (dziś należącej do Turcji), pochodzili z chrześcijańskich rodzin, byli ludźmi gruntownie wykształconymi, a swoje życie poświęcili służbie Bogu i Kościołowi. Bazyli opracował liturgię do dziś stosowaną w Kościołach wschodnich, jest także założycielem najstarszego zakonu. Grzegorz, choć pragnął życia monastycznego, ofiarnie i z pokorą pełnił posługę biskupa.

Halina Świrska, "Oremus" styczeń 2008, s. 8

Uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki, Maryi

"Gdy nadeszła pełnia czasu, Bóg zesłał swojego Syna, zrodzonego z niewiasty" - słyszymy dziś w drugim czytaniu. Te proste słowa opisują niepojętą tajemnicę Wcielenia, a Niewiastą, przez którą staliśmy się uczestnikami tej tajemnicy, jest Maryja. To Ona użyczyła swego ciała Bogu, aby stał się człowiekiem. Dzięki Jej Synowi nasza wina mogła zostać odkupiona, tak że otrzymaliśmy "przybrane synostwo". Pamiętając o tym, powierzajmy się u progu nowego roku wstawiennictwu świętej Bożej Rodzicielki.

Halina Świrska, "Oremus" styczeń 2008, s. 4

I niedziela po Narodzeniu Pańskim - Świętej Rodziny: Jezusa, Maryi i Józefa

Kościół stawia Świętą Rodzinę jako wzór każdej rodziny chrześcijańskiej. Przede wszystkim dzięki uznawaniu najwyższej władzy Boga. W domu nazaretańskim Bóg jest zawsze na pierwszym miejscu, wszystko jest Mu poddane; niczego się tutaj nie pragnie ani nic się nie czyni poza Jego wolą. Cierpienie przyjmuje się w głębokim duchu wiary, w każdej okoliczności widzi się wypełnienie planu Bożego, nawet wtedy, gdy okrywa go tajemnica. Najbardziej twarde i przykre koleje życia nie zakłócają pokoju, bo na wszystko patrzy się w świetle Bożym; Jezus jest ośrodkiem miłości, Maryja zaś i Józef zwracają się do Niego zapominając o sobie, włączeni całkowicie w Jego posłannictwo.

Kiedy życie jakiejś rodziny jest natchnione podobnymi zasadami, cały jego bieg jest uporządkowany: posłuszeństwo Bogu i Jego prawu skłania dzieci do poszanowania rodziców, tych zaś do wzajemnej miłości i zrozumienia, do życzliwości dla dzieci i do wychowywania ich według praw Bożych. Czytania biblijne tego święta podkreślają w szczególny sposób dwa punkty najwyższej wagi. Jeden to uszanowanie dzieci względem rodziców: "Pan uczcił ojca przez dzieci... kto czci ojca, zyskuje odpuszczenie grzechów, a kto szanuje matkę, jakby skarby gromadził. Synu, wspomagaj swego ojca w starości, nie zasmucaj go w jego życiu" (Syr 3, 2-3. 12). Dawne maksymy Eklezjastyka są skutecznym rozszerzeniem czwartego przykazania; również dzisiaj, po tylu wiekach, zachowują niezaprzeczalną aktualność. Warto je rozważać w czasie modlitwy.

Drugi punkt podkreśla św. Paweł w liście do Kolosan. Dotyczy on wzajemnej miłości, która powinna uczynić z rodziny chrześcijańskiej idealną wspólnotę. "Bracia, obleczcie się... w serdeczne miłosierdzie, dobroć, pokorę, cichość, cierpliwość, znosząc jedni drugich i wybaczając sobie nawzajem" (3, 12-13). Jeśli rodzina nie jest zbudowana na miłości chrześcijańskiej, będzie jej bardzo trudno wytrwać w harmonii i jedności serc. Wszystko można pokonać i wszystko można znieść, kiedy w rodzinie wszyscy miłują się wzajemnie, natomiast wszystko staje się ogromnie ciężkie, gdy stygnie wzajemna miłość. Jedyna miłość, która wytrwa mimo przeciwności możliwych nawet na łonie rodziny, to miłość, która się opiera na miłości Boga.

Rodzina chrześcijańska, ugruntowana w ten sposób na Ewangelii, jest naprawdę pierwszą komórką Kościoła. Współpracuje w Kościele i z Kościołem w dziele zbawienia.

Czwarty dzień w oktawie Narodzenia Pańskiego, święto św. Młodzianków, męczenników

Słowo Boże, nawet mówiąc o grzechu, niesie Dobrą Nowinę. Dzisiejsza liturgia wspomina Świętych Młodzianków, dzieci betlejemskie zamordowane na rozkaz Heroda, który za wszelką cenę chciał się pozbyć niewygodnego mu Jezusa. Ich święto jest dla nas szansą zobaczenia naszych własnych grzechów przeciwko życiu - także takich, jak niechęć do ludzi nam niewygodnych, izolowanie się, pogarda dla siebie i innych. Jest też dla nas szansą przekonania się, że jeśli wyznamy nasze grzechy, "Bóg odpuści je nam i oczyści nas z wszelkiej nieprawości".

Mira Majdan, "Oremus" grudzień 2007, s. 118