Jezusa Chrystusa, Najwyższego i Wiecznego Kapłana

Wraz z całym Kościołem w Polsce przeżywamy dziś ustanowione w 2013 roku święto Jezusa Chrystusa, Najwyższego i Wiecznego Kapłana. Przypomina nam ono przede wszystkim o tym, że Jezus jest naszym Pośrednikiem u Ojca. On samego siebie złożył w ofierze, by nas wykupić z niewoli grzechu i dać nam zbawienie. Dzięki ofierze Jego Ciała i Krwi uzyskaliśmy śmiały przystęp do Boga, którego możemy nazywać Ojcem. Każda Eucharystia uobecnia Jego ofiarę, a nasze serca skłania ku temu, byśmy także siebie samych uczynili wieczystym darem dla Boga. Wzbudźmy więc w naszych sercach na nowo pragnienie oddania się Bogu i uczyńmy ten dar miłym Mu przez złączenie go z ofiarą Syna Bożego.

Ks. Leszek Poleszak SCJ, "Oremus" czerwiec 2014, s. 66

Wspomnienie św. Barnaby Apostoła

Wspominamy dzisiaj św. Barnabę, Apostoła i towarzysza wypraw misyjnych św. Pawła. Barnaba przypomina nam o nakazie misyjnym Chrystusa: "Idźcie i nauczajcie wszystkie narody". Każdy człowiek ochrzczony zobowiązany jest do dawania świadectwa. Słowem i przykładem własnego życia mamy głosić Chrystusa. Wiara rośnie w nas wtedy, gdy się nią dzielimy. Czasami od apostolstwa powstrzymuje nas małoduszność, wydaje nam się, że nie potrafimy głosić Ewangelii. Lecz Pan nie pozostawił Apostołów samych, zapewnił ich: "Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata". On także dzisiaj jest z nami, dlatego nie bójmy się iść i głosić.

Jakub Kruczek OP, "Oremus" czerwiec 2008, s. 45

Święto Najświętszej Maryi Panny, Matki Kościoła

Jakakolwiek interwencja Maryi - czy to fizyczne uzdrowienie, czy uleczenie relacji rodzinnych - jest zawsze znakiem, który odsyła nas do Boga, abyśmy poczuli się Jego dziećmi, przestali się Go obawiać i zaczęli żyć w przyjaźni z Nim. Opieka Maryi nad Kościołem zmierza zawsze do pomnożenia jego świętości - tak aby jego dzieci wypełniały wszystko, co im mówi Chrystus.

Ks. Jarosław Januszewski, "Oremus" maj 2008, s. 61

Niedziela Zesłania Ducha Świętego

Odkrycie bogactwa Uroczystości Zesłania Ducha Świętego łączy się ściśle z dostrzeżeniem potęgi i wartości umiłowania prawdy. Duch Święty to Duch Prawdy. Istnieje zatem ścisła zależność między świętością a prawdą. Święty to człowiek żyjący prawdą, kochający prawdę, świadczący o prawdzie.
 Nie musimy mówić o świętości, wystarczy mówić o umiłowaniu i wierności prawdzie, nie trzeba mówić o wolności - wystarczy ukochać prawdę, a ona sama nas wyzwoli. Człowiek poznający prawdę o sobie, o świecie, o Bogu odnajduje swoje miejsce w otaczającej go rzeczywistości. Świętość zaś i wolność polega na zajęciu tego miejsca, jakie nam Bóg wyznaczył.

Umiłowanie prawdy nie tylko łączy z Bogiem, lecz łączy ludzi między sobą. Ci, którzy żyją w duchu prawdy, spotykają się na płaszczyźnie autentycznej przyjaźni. Każde kłamstwo oddziela od innych, prawda jednoczy i staje się mocą wspólnoty.

Pochylmy głowy i otwórzmy serca na działanie Ducha Prawdy, który przybywa, by nas uświęcić i doprowadzić do pełni wolności.

Ks. Edward Staniek

Wspomnienie św. Bonifacego, biskupa i męczennika

Wołanie o jedność - to jeden z najważniejszych wątków modlitwy arcykapłańskiej Jezusa z Ostatniej Wieczerzy. Aby nastała jedność w naszych sercach, w Kościele, w świecie, w którym żyjemy - trzeba wysiłku, zaangażowania, ofiar. Takich, jakich przykład dał nam dzisiejszy patron - św. Bonifacy, benedyktyn rodem z Anglii. Wyróżniał się wiedzą i umiejętnością wymowy, dlatego powierzono mu kierowanie szkołą klasztorną, a później wybrano opatem. Zrzekł się tej funkcji, ponieważ bardzo pragnął głosić Chrystusa w Europie, zwłaszcza wśród pogańskich Fryzów. Z ich rąk trzydzieści lat później zginął. Dziś jest nazywany apostołem Niemiec, gdyż jako pierwszy zorganizował struktury Kościoła na tym terenie. Angażując się bez reszty w zadania, które Pan Bóg przed nim postawił, przyczynił się do budowania jedności Kościoła i ówczesnej Europy.

Anna Świerczyńska, "Oremus" czerwiec 2003, s. 20

Wspomnienie świętych męczenników Karola Lwangi i Towarzyszy

Św. Karola Lwangi (1860-1886), Ugandyjczyka, nie przestraszyły tortury ani ogień stosu, na którym go spalono. Chrystus, w którego uwierzył kilka miesięcy przed śmiercią, stał się dla niego jedynym celem i sensem życia. W więzieniu pocieszał swoich towarzyszy: "Nie mogliśmy obchodzić Wielkanocy, ale na wniebowstąpienie Pańskie to sobie powetujemy. Nie przegapmy tej daty". Dołączył razem z nimi do chwały nieba właśnie w dniu Wniebowstąpienia. Miał wtedy zaledwie 25 lat. Dziś jest czczony w Afryce jako patron młodzieży.

O. Tomasz Zamorski OP, "Oremus" czerwiec 2013, s. 14

Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego

Pan Jezus jest obecny wśród swoich, choć już nie w sposób namacalny. Czasami zupełnie znika nam z oczu. Niełatwo nam wówczas odczuć Jego obecność, a jeszcze trudniej uwierzyć w Jego panowanie nad światem. Potrzebujemy owych "światłych oczu serca", byśmy nie ustępowali wobec przeciwności oraz byśmy odkrywając ponad pozorami zła Boże panowanie, stawali się świadkami stałej obecności Zmartwychwstałego pośród nas. Wniebowstąpienie jest dla nas wezwaniem do modlitwy o Ducha Świętego: tylko On może przezwyciężyć nasze poczucie osamotnienia i smutku.

Ks. Jarosław Januszewski, "Oremus" maj 2008, s. 22

Wspomnienie św. Urszuli Ledóchowskiej, dziewicy

Urszula Ledóchowska, urszulanka o niezwykłych zdolnościach wychowawczych, pracowała najpierw w Krakowie, a potem na terenie Rosji. Naśladowała Jezusa szczególnie przez wrażliwość na potrzebujących i dobroć, która zjednywała jej wdzięczność wielu ludzi. Dla podtrzymania działalności wychowawczej i służby ludziom cierpiącym materialną i duchową biedę założyła nowe zgromadzenie - urszulanek Serca Jezusa Konającego. Jego duchowość może być bliska każdemu z nas - prostota, uśmiech, pogoda ducha pośród codzienności mogą być świadectwem chrześcijańskiej radości i pociągać zagubionych i poszukujących.

ks. Jarosław Januszewski, "Oremus" maj 2008, s. 130

Wspomnienie Najświętszej Maryi Panny, Wspomożycielki Wiernych

Już w IV wieku św. Efrem pisał, że "Maryja jest orędowniczką i wspomożycielką dla grzeszników i nieszczęśliwych". Zaś dzisiejsze wspomnienie - Najświętszej Maryi Panny, Wspomożycielki Wiernych - ustanowił papież Pius VII na pamiątkę dnia, kiedy uwolniony z niewoli, mógł powrócić do Rzymu. Z dziecięcą ufnością zwracamy się do naszej Matki, pewni, że Jej modlitwa zawsze ustrzeże nas od zła.

ks. Jarosław Januszewski, "Oremus" maj 2008, s. 112-113

Święto św. Andrzeja Boboli, kapłana i męczennika

Andrzej Bobola (1591-1657) kapłan, jezuita, wędrowny misjonarz, głosił wiarę w czasach niezwykle trudnych dla Kościoła i ojczyzny. "Duszochwat" - tak go nazywano - wielu doprowadził do pojednania z Kościołem. Całym sercem zabiegał, by wypełniała się Jezusowa modlitwa o jedność - i oddał za to swoje życie. Ten święty patron uczy nas, że kiedy wewnątrz nas nie ma podziału, a nasze świadectwo chrześcijańskiej miłości jest jednoznaczne, wówczas sami stajemy się znakiem pociągającym innych do Chrystusowej owczarni.

ks. Jarosław Januszewski, "Oremus" maj 2008, s. 77

Święto św. Macieja Apostoła

Bóg nie jest jedną z ewentualności w naszym życiu ani nie jest zdany na naszą łaskę i niełaskę. To On, znając serca wszystkich, wybiera sobie uczniów. Kogo On powołuje, ten przejęty miłością, od której nie może być większej, zaczyna się jej poddawać i przynosi owoc. Tak stało się z Maciejem. Gorąca modlitwa Apostołów poprzedziła jego wybór na miejsce zdrajcy. Widząc braki i słabości w Jezusowym Kościele, możemy wspomagać go modlitwą, a dzięki modlitwie Kościoła, sami stawać się apostołami.

ks. Jarosław Januszewski, "Oremus" maj 2008, s. 70

Uroczystość św. Stanisława, biskupa i męczennika

Z podziwem dla świętości i nadzieją dla siebie patrzymy na zwycięstwo, jakie odniósł Bóg w biskupie Stanisławie (1030-1079). Żadne utrapienie, ucisk, prześladowanie, głód, nagość, niebezpieczeństwo ani jakiekolwiek inne zło nie musi nas pokonać. Dopóki tylko należymy do owczarni Chrystusa, nic nas od Niego nie oderwie. A z życia, które jest darem dla Boga i dla braci, nawet po śmierci płynie dobro dla Kościoła i narodu.

ks. Jarosław Januszewski, "Oremus" maj 2008, s. 38

Święto świętych Apostołów Filipa i Jakuba

Wspominając Apostołów, wpatrujemy się w ich wzór i chcemy w ich postaciach odnaleźć siebie. Niepewność Filipa, jego prosta, być może niezbyt fortunna prośba: "Pokaż nam Ojca" - prowokuje Jezusa do objawienia swojej tożsamości. Jakub, krewny Jezusa, pierwszy biskup Jerozolimy - uczy słowem i przykładem prawdziwej wiary, która wpływa na uczynki, kształtuje styl życia. Obaj przyciągnięci miłością Chrystusa, zmagając się z własną słabością, coraz bardziej Go poznawali, by potem przyprowadzić do Niego innych, a wreszcie zaświadczyć o Nim męczeńską śmiercią.

ks. Jarosław Januszewski, "Oremus" maj 2008, s. 31

Uroczystość Najświętszej Maryi Panny, Królowej Polski, Patronki Polski

Maryja była obecna w życiu Jezusa w sposób delikatny i pokorny. Jej matczyne serce towarzyszyło Mu zawsze. Nazaret, Betlejem, Kana, Kalwaria - to najbardziej charakterystyczne miejsca, gdzie wraz z Synem była Jego Matka. W taki sam sposób - delikatnie i pokornie - jest obecna w życiu Kościoła, także tego na polskiej ziemi. Nazywamy Ją Królową i jest nią rzeczywiście. Nade wszystko jednak pragnie być Matką, która nie narzucając się, towarzyszy swoim dzieciom na wszystkich drogach ich życia.

o. Jakub Kruczek OP, "Oremus" kwiecień/maj 2003, s. 58-59

Uroczystość św. Wojciecha, biskupa i męczennika, patrona Polski

Patrząc po ludzku, św. Wojciechowi (956-997) niewiele się w życiu udało. Ani biskupstwo, z którego musiał uchodzić, ani życie mnisze, z którego musiał zrezygnować w posłuszeństwie papieżowi, ani nawet wyprawa misyjna do Prus, bo został zamordowany na samym jej początku. We wszystkim jednak, co robił, starał się być świadkiem Chrystusa zmartwychwstałego. I dlatego udało mu się przynajmniej jedno: stał się "ziarnem pszenicy, które obumarło i przyniosło obfity plon". Jest nielicznym spośród świętych tak szybko wyniesionych na ołtarze - kanonizowano go dwa lata po jego śmierci.

O. Przemysław Ciesielski OP, "Oremus" marzec/kwiecień 2008, s. 123-124

Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego

Do grobu idą kobiety ze swoją miłością, z ostatnimi gestami wobec ciała Zmarłego. Ale grób jest pusty. Przerażone, już nie idą, ale biegną do uczniów, opowiedzieć o tym, co zobaczyły. Potem biegną uczniowie i też stają wobec tajemnicy pustego grobu. Ktoś słusznie zauważył, że od momentu Zmartwychwstania Kościół nabiera nowej prędkości. A wydarzenie paschalne całkowicie nas zmienia.

O. Tomasz Zamorski OP, "Oremus" Wielki Post i Triduum Paschalne 2008, s. 242

Uroczystość Zwiastowania Pańskiego

Z wielkopostnego wyciszenia wchodzimy w radosne uwielbienie Boga, który przeprowadza swój zbawczy zamysł w dialogu z człowiekiem. Maryja z Nazaretu nie jest postawiona przed faktem dokonanym. Na przekazane Jej słowo, które zwiastuje narodzenie się Syna Bożego pośród ludzi, daje odpowiedź wiary. Przyjmuje wolę Boga, oddaje się Mu, aby mogły wypełnić się Jego plany. Odwieczne Słowo staje się ciałem. W Służebnicy Pańskiej poczyna się Jezus - Sługa, Odkupiciel świata.

Anna Foltańska, "Oremus" Wielki Post 2010, s. 146

Uroczystość św. Józefa, Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny

Dobrze jest zobaczyć Józefa u boku Maryi, dobrze jest pomyśleć, że zaopiekował się Nią i Jej Synem, że uwierzył Bogu, który krzyżuje ludzkie plany. Dobrze jest uczyć się od Niego dyskrecji, służby, ojcostwa. Jeżeli bowiem Jezus stał się tak pięknym człowiekiem, to stało się to w domu Józefa. Józef zaś uczył się od Jezusa, jak wierzyć.

O. Tomasz Zamorski OP, "Oremus" Wielki Post 2008, s. 162

Popielec

Potrzebujemy znaku prostego jak posypanie głowy popiołem, bo jesteśmy z ziemi - ziemscy, ale też jesteśmy z nieba - boscy, a więc otwarci na łaskę. Dlatego przez ten znak czujemy się zaproszeni do zmiany. A ta się wyraża w modlitwie, cichej i prawdziwej, tej w "izdebce". W poście, a więc w doświadczaniu braku, który prowadzi do zdania się na Boga. W jałmużnie, czyli miłości, która jest dawaniem. "Oto teraz czas zbawienia", oto czas, w którym "Bóg zmiłował się nad swoim ludem".

O. Tomasz Zamorski OP, "Oremus" Wielki Post 2008, s. 4

Święto św. Kazimierza, królewicza

Ci, którzy innym przewodzą, którzy mają władzę, najbardziej potrzebują cnót będących ozdobą prawdziwego chrześcijanina: pokory, mądrości, czystości, miłości, ducha modlitwy i służby. Jednak pokusy świata, na które są narażeni, łatwo niweczą szlachetne aspiracje. Św. Kazimierz, królewicz, należy do niezbyt licznego szeregu władców, którzy potrafili przejść przez ziemskie królestwo wprost do królestwa niebieskiego. Dzisiejszemu patronowi powierzajmy tych, którzy nami rządzą.

O. Piotr Stasiński OFMCap, "Oremus" Wielki Post 2006, s. 18-19