Święto Katedry św. Piotra Apostoła

Niepokój towarzyszy naszemu życiu niemal bez przerwy. Wciąż znajdujemy nowe powody do zamartwiania się. "Wśród zamętu świata" poszukujemy czegoś stałego, punktu oparcia, niezachwianych przekonań, niezmiennych prawd. Święto Katedry św. Piotra Apostoła przywraca nam przedmiot naszych często nieświadomych tęsknot. "Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego" - to wyznanie wiary Księcia Apostołów warto powtarzać sobie, gdy poczujemy, że przechodzimy w życiu "przez ciemną dolinę".

O. Wojciech Czwichocki OP, "Oremus" Wielki Post - Triduum Paschalne 2007, s. 9

Wspomnienie św. Jana Bosko, prezbitera

Dzisiejszy patron, św. Jan Bosko (1815-1888), wcześnie odczytał swoje powołanie do głoszenia Ewangelii. Już jako dziecko apostołował wśród rówieśników i starszych. Zaznawszy w dzieciństwie biedy, był szczególnie wrażliwy na niedolę dzieci i młodzieży. Ponieważ potrzeby były ogromne i sam nie mógł ich zaspokoić, założył zakony salezjanów i salezjanek, których charyzmatem jest praca wychowawcza wśród dzieci i młodzieży. Jako duszpasterz zachęcał do podejmowania drogi ascezy, dostępnej dla każdego, którą jest uświęcenie się w codzienności poprzez sumienne wypełnianie obowiązków swego stanu.

Halina Świrska, "Oremus" styczeń/luty 2008, s. 126

Nie będzie mnie około 2 tygodni...idę do szpitala na kręgosłup...proszę Was o modlitwę...Teresa...

Wspomnienie św. Tomasza z Akwinu, prezbitera i doktora Kościoła

Święty Tomasz z Akwinu, żyjący w XIII wieku filozof i teolog, doktor Kościoła, swoje wielkie możliwości intelektualne i niespotykaną pracowitość oddał do dyspozycji Boga. Przekonywał, że rozum nie kłóci się z wiarą, lecz do niej prowadzi i ją wyjaśnia. Zbudował system teologii, od jego imienia nazywany tomizmem, na którym oparła się nauka Kościoła. Był przy tym bardzo pokorny. Swe przemyślenia przedstawiał nieustannie Bogu na modlitwie. Podobno gdy pisał o tajemnicy Trójcy Świętej, modlił się nieomal z głową w tabernakulum. Prośmy za jego wstawiennictwem, abyśmy umieli racjonalnie mówić o swojej wierze i bronić jej.

Halina Świrska, "Oremus" styczeń/luty 2008, s. 113

Wspomnienie świętych biskupów Tymoteusza i Tytusa

Dzień po święcie Nawrócenia św. Pawła wspominamy dwóch spośród jego uczniów i współpracowników. Posługa Tymoteusza i Tytusa to przede wszystkim dar łaski Bożej, ale także owoc nawrócenia i pracy Pawła. Z kolei oni sami pracowali nad przekazywaniem innym wiary, którą najpierw otrzymali jako dar. W dniu ich wspomnienia prośmy o gorliwość w ewangelizacji dla wszystkich wierzących, a szczególnie dla tych, którzy pełnią w Kościele posługę pasterską.

ks. Maciej Zachara MIC, "Oremus" styczeń 2007, s. 104

Święto Nawrócenia św. Pawła Apostoła

Nie zdajemy sobie sprawy z tego, jak wiele zależy od głębokiego nawrócenia jednego człowieka. Ten, kto oddaje się bez reszty na służbę Bogu, ma nieprawdopodobną siłę oddziaływania. Sam Paweł nie mógł przypuszczać, jak ważną postacią się stanie dla całego Kościoła i że kilkanaście spośród jego listów adresowanych do różnych Kościołów lub osób zostanie zaliczonych do kanonu Pisma Świętego. Jego nawrócenie było ważne także ze względu na nas i na naszą wiarę. Nie powinniśmy myśleć, że nasze nawrócenie jest czymś mało ważnym i jest tylko naszą prywatną sprawą. W Kościele wszyscy jesteśmy nawzajem od siebie zależni. Nasze nawrócenie to kwestia życia i śmierci nie tylko nas samych, ale także innych ludzi.

ks. Maciej Zachara MIC, "Oremus" styczeń 2007, s. 98

Wspomnienie św. Franciszka Salezego, biskupa i doktora Kościoła

Św. Franciszek Salezy (1567-1622) pełnił posługę pasterską w trudnym czasie po reformacji i podziale Kościoła na Zachodzie. Widział konieczność odpowiedniej formacji wiary, adekwatnej dla ludzi świeckich. Jako biskup Genewy, poświęcał czas wizytowaniu całej diecezji, nauczaniu, udzielaniu sakramentów, nawiązywał także bezpośrednie kontakty z wiernymi. Świadomy zagrożeń wynikających z religijnej ignorancji, popierał rozwój nauki chrześcijańskiej. Św. Franciszek jest wzorem pasterza oddanego powierzonym jego trosce wiernym.

ks. Maciej Zachara MIC, "Oremus" styczeń 2007, s. 95

Wspomnienie św. Agnieszki, dziewicy i męczennicy

Święta Agnieszka w wieku 12 lat poniosła śmierć męczeńską podczas prześladowania chrześcijan w Rzymie około 305 roku. Jak napisał o niej św. Ambroży: "Nie wie jeszcze, co znaczy umierać, ale jest na śmierć gotowa". Posłuszna i uległa woli Bożej, była przygotowana na spotkanie z Oblubieńcem, który ją wybrał i któremu dochowała wierności. Dzień męczeństwa stał się dla niej dniem prawdziwych zaślubin z Umiłowanym jej duszy.

Halina Świrska, "Oremus" styczeń/luty 2008, s. 83

Wspomnienie św. Józefa Sebastiana Pelczara, biskupa

Święty Józef Sebastian Pelczar (1842-1924) prowadził niezwykle aktywne życie, a ponieważ podporządkował je Bogu, przyniosło ono liczne owoce. W trosce o zagrożone moralnie dziewczęta, a także o chorych i ubogich założył Zgromadzenie Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego. Jako biskup przemyski był wzorem gorliwości apostolskiej, z wielką troską zabiegał o podniesienie poziomu wiedzy duchowieństwa i wiernych. Nigdy nie tracił czasu, wiele się modlił, każdą chwilę poświęcając na chwałę Bożą i zbawienie dusz. Także my nie traćmy czasu, lecz wszystkie sprawy przedstawiajmy Bogu na modlitwie, a nasze wysiłki nie pozostaną daremne.

Halina Świrska, "Oremus" styczeń/luty 2008, s. 75

Wspomnienie św. Antoniego, opata

Św. Antoni żył w latach ok. 250-356 w Egipcie. W młodości usłyszał odczytywane w kościele słowa Ewangelii: "Idź, sprzedaj, co posiadasz, rozdaj ubogim, i chodź za Mną", jako skierowane osobiście do siebie. Sprzedał cały majątek i do końca życia prowadził na pustyni egipskiej życie wypełnione modlitwą, ascezą i pracą fizyczną. Pociągnął za sobą bardzo wielu naśladowców. Będąc eremitą, Antoni nie stał się bynajmniej obojętny na innych - dwukrotnie opuścił pustynię, aby w trudnych chwilach prześladowań (na początku IV w.) i zagrażającego jedności Kościoła kryzysu ariańskiego (po 320 r.) towarzyszyć swoim braciom w wierze w Aleksandrii. Św. Antoni jest wzorem radykalnego słuchania słowa Bożego oraz przykładem pokazującym, że żyjąc autentycznie Bogiem, można pociągnąć za sobą innych.

ks. Maciej Zachara MIC, "Oremus" styczeń 2007, s. 67

Niedziela Chrztu Pańskiego

Wydarzenie chrztu Jezusa w Jordanie kończyło czas Jego życia ukrytego i otwierało okres działalności publicznej. Dzisiejsze liturgiczne święto zwieńcza także okres Narodzenia Pańskiego. Główna treść tego okresu to prawda o Synu Bożym, który stał się człowiekiem, abyśmy my mogli stać się dziećmi Bożymi, co dokonuje się przez wiarę i chrzest. Chrzest Jezusa kieruje naszą uwagę na nasz własny chrzest. Także do nas, jako przybranych dzieci Ojca, skierowane są słowa: Tyś jest mój syn umiłowany... córka umiłowana... Chociaż liturgiczny czas Narodzenia Pańskiego dobiega już końca, duch tego okresu - wzrost w darze Bożego dziecięctwa - ma w nas pozostać na stałe.

ks. Maciej Zachara MIC, "Oremus" styczeń 2007, s. 32

Uroczystość Objawienia Pańskiego

Wszystkie ludy ziemi oddadzą Ci pokłon, o Panie, i wszystkie narody będą Ci służyły (Ps 72, 11)

"Ujrzeliśmy gwiazdę Jego na Wschodzie i przybyliśmy złożyć pokłon Panu". Oto jak śpiew przed ewangelią dzisiejszej Mszy św. streszcza zachowanie się mędrców. Ujrzeć gwiazdę i udać się w drogę - to jedno i to samo. Mędrcy nie wątpili. Ich wiara była mocna, pewna, jakby z jednego bloku. Nie zawahali się wobec trudów dalekiej podróży, bo serca ich były wielkoduszne. Nie odkładali podróży na kiedy indziej, bo dusze ich były gotowe.

Również i na widnokręgu każdego wierzącego zjawia się często gwiazda, a jest nią wewnętrzne natchnienie Boże, które wzywa do wielkodusznego czynu, do oderwania się, do życia w ściślejszym zjednoczeniu z Panem. Trzeba iść za tą gwiazdą z wiarą, wielkodusznością i gotowością mędrców. Wówczas na pewno poprowadzi nas ona na spotkanie z Bogiem, pozwoli znaleźć Tego, którego serce szuka ze szczerą miłością.

Wspomnienie św. Bazylego Wielkiego i Grzegorza z Nazjanzu, biskupów i doktorów Kościoła

Św. Bazyli (zm. 379) i św. Grzegorz z Nazjanzu (zm. ok. 390) doznają szczególnej czci na Wschodzie, jednakże obaj należą do największych teologów niepodzielonego Kościoła Wschodu i Zachodu. Żyli i działali w okresie dla Kościoła bardzo trudnym, musieli przeciwstawiać się bardzo groźnej herezji ariańskiej, negującej równość Syna Bożego wobec Ojca. Nie tylko wytrwali w otrzymanej wierze, nie dając się zwodzić ówczesnym fałszywym nauczycielom, ale także przyczynili się do przezwyciężenia kryzysu i wypracowania odpowiednich formuł wiary. Również dzisiaj nie brak zagrożeń dla jedności Kościoła, dlatego obaj patronowie dzisiejszego dnia są dla nas orędownikami oraz wzorem wytrwania w wierze.

ks. Maciej Zachara MIC, "Oremus" styczeń 2007, s. 8-9

Uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki, Maryi

Dzisiejszy dzień kończy oktawę Narodzenia Pańskiego, a jednocześnie otwiera kolejny rok kalendarzowy. Ponadto w tym dniu Kościół w szczególny sposób czci Maryję w tajemnicy Jej Bożego macierzyństwa, czyli w tajemnicy Syna Bożego, który mocą Ducha Świętego z Niej przyjął ludzie ciało, abyśmy my mogli stać się dziećmi Boga. Kiedy więc składamy sobie dzisiaj życzenia noworoczne, a sama liturgia podpowiada nam najlepszą możliwą treść tych życzeń. Obyśmy wzrastali nieustannie w darze Bożego dziecięctwa, oby mieszkał w nas zawsze ten Duch, w którym możemy wołać "Abba, Ojcze". Obyśmy w całym naszym życiu rozpoznawali zwrócone ku nam łaskawe oblicze Ojca i mieli w sobie Jego pokój.

ks. Maciej Zachara MIC, "Oremus" styczeń 2007, s. 4

Siódmy dzień w oktawie Narodzenia Pańskiego

"Jest już ostatnia godzina" - te słowa, kojarzące się dziś z upływającym rokiem, św. Jan Apostoł odnosi do czasów ostatecznych, pomiędzy pierwszym a drugim przyjściem Jezusa, kiedy to pojawią się fałszywi prorocy wypaczający Jego przesłanie. Jednak im bardziej świat karmiony nieprawdą popada w chaos i niepokój, z tym większą siłą chrześcijanie powinni głosić radosną prawdę o Bogu, który przyjął ludzkie ciało, aby uczynić nas swoimi dziećmi, i który przyjdzie powtórnie, by odnowić całe stworzenie i położyć kres wszelkiej niesprawiedliwości.

Mira Majdan, "Oremus" grudzień 2007, s. 131

Święto Świętej Rodziny: Jezusa, Maryi i Józefa

Czytania biblijne tego święta podkreślają w szczególny sposób dwa punkty najwyższej wagi. Jeden to uszanowanie dzieci względem rodziców: "Pan uczcił ojca przez dzieci... kto czci ojca, zyskuje odpuszczenie grzechów, a kto szanuje matkę, jakby skarby gromadził. Synu, wspomagaj swego ojca w starości, nie zasmucaj go w jego życiu" (Syr 3, 2-3. 12). Dawne maksymy Eklezjastyka są skutecznym rozszerzeniem czwartego przykazania; również dzisiaj, po tylu wiekach, zachowują niezaprzeczalną aktualność. Warto je rozważać w czasie modlitwy.

Drugi punkt podkreśla św. Paweł w liście do Kolosan. Dotyczy on wzajemnej miłości, która powinna uczynić z rodziny chrześcijańskiej idealną wspólnotę. "Bracia, obleczcie się... w serdeczne miłosierdzie, dobroć, pokorę, cichość, cierpliwość, znosząc jedni drugich i wybaczając sobie nawzajem" (3, 12-13). Jeśli rodzina nie jest zbudowana na miłości chrześcijańskiej, będzie jej bardzo trudno wytrwać w harmonii i jedności serc. Wszystko można pokonać i wszystko można znieść, kiedy w rodzinie wszyscy miłują się wzajemnie, natomiast wszystko staje się ogromnie ciężkie, gdy stygnie wzajemna miłość. Jedyna miłość, która wytrwa mimo przeciwności możliwych nawet na łonie rodziny, to miłość, która się opiera na miłości Boga.

Rodzina chrześcijańska, ugruntowana w ten sposób na Ewangelii, jest naprawdę pierwszą komórką Kościoła. Współpracuje w Kościele i z Kościołem w dziele zbawienia.

Święto Świętych Młodzianków, męczenników

Wieść o narodzinach Króla żydowskiego wzbudziła w Herodzie gniew i paniczny lęk. Herod bowiem uważał, że o utrzymanie władzy trzeba walczyć wszelkimi metodami, nie wykluczając przemocy i rozlewu krwi - i tak samo pojmował królestwo nowo narodzonego Mesjasza. Podobnie dzisiaj ludzie nieraz odrzucają Boga, bo postrzegają Go przez pryzmat kategorii, według których sami funkcjonują. Co zrobić, by się ustrzec takiego błędu? Trzeba wpatrzeć się w krzyż Chrystusa, który odsłaniając nieprawość i bezsens przemocy, sam jaśnieje potęgą przebaczenia.

Ks. Jan Konarski, "Oremus" grudzień 2006, s. 111

Święto św. Jana, Apostoła i Ewangelisty

Jan Apostoł był świadkiem Jezusa od pierwszych dni Jego publicznej działalności, słuchał Go własnymi uszami, dotykał swoimi dłońmi, podczas Ostatniej Wieczerzy opierał głowę na Jego piersi. A jednak u przy grobie Jezusa stanął w obliczu zadziwiającej pustki: puste miejsce po ciele Jezusa zostało podkreślone przez charakterystyczny układ pogrzebowego całunu, chusty i opasek. Zamiast Jezusa Jan ujrzał pusty grób. Ujrzał i uwierzył - rozpoznał tajemnicę Boga.

Ks. Jan Konarski, "Oremus" grudzień 2006, s. 107

Drugi dzień w oktawie Narodzenia Pańskiego, święto św. Szczepana, pierwszego męczennika

Szczepan to człowiek, który objawia sens tajemnicy Wcielenia w jej najbardziej dramatycznym wymiarze. W jego życiu i śmierci ucieleśnia się życie i śmierć Jezusa. Być chrześcijaninem to rozpoznać, co w moim życiu staje się śladem obecności Jezusa, Jego poniżenia, Jego przebaczenia, Jego dobroci, Jego Dobrej Nowiny. Narodziny Jezusa nie sprawiają, że ze świata znika cierpienie i śmierć. Dokonują jednak tego, że cierpienie może nas upodobnić do Chrystusa, a umieranie może się stać narodzeniem do życia w Bogu.

Ks. Jan Konarski, "Oremus" grudzień 2006, s. 103-104

Narodzenie Pańskie

"Pójdźmy do Betlejem i zobaczmy, co się tam zdarzyło" - tym wezwaniem pasterze odpowiadają na wieść o narodzeniu Jezusa. Gdy Bóg przychodzi, nie wystarczy czekać - trzeba Mu wyjść na spotkanie. Tak jak magom przybyłym ze Wschodu, a później Apostołom wędrującym ścieżkami Galilei, tak jak uczniom idącym do Emaus - Jezus objawia się ludziom, którzy wyruszyli w drogę.

Ks. Jan Konarski, "Oremus" grudzień 2006, s. 96

Wspomnienie św. Jana od Krzyża, prezbitera i doktora Kościoła

Bóg daje światło życia tym, którzy na serio decydują się za Nim iść. Doświadczył tego jeden z największych mistyków chrześcijańskich, kapłan i doktor Kościoła, św. Jan od Krzyża (1542-1591). Choć jego życiowa droga, pełna wyrzeczeń i przeciwności, może wydawać się bardzo trudna, to z jego pełnych żaru poezji, które następnie komentował w swoich licznych pismach ascetycznych, wyłania się obraz człowieka znajdującego pokój i radość w Bogu. Módlmy się, abyśmy i my mogli doświadczyć szczęścia, które płynie z wierności Bożym przykazaniom.

Mira Majdan, "Oremus" grudzień 2007, s. 54